بازی وبلاگی کتاب‌های ناتمام!

شهروند امروز، هفته‌ي پیش یه مصاحبه داشت با شخصی به اسم پیر بایار که کتابی چاپ کرده به اسم ((چه طور در مورد کتاب‌هایی که نخوانده‌ایم حرف بزنیم)) و بعد هم مطلبی ترجمه کرده از روزنامه‌نگارهای ادبی که چه کتابایی‌و نخوندند، منم بد ندیدم یه بازی وبلاگی راه بندازیم و از کتابای  نسبتا معروفی که خواستیم بخونیم اما نتونستیم بنویسم، قانون بازی خیلی پیچیده نیست اما حتمآ برای اسم بردن از یه کتاب باید قصد خوندن اون‌و کرده باشیم اما به هر دلیلی موفق نشدیم، هر شرکت کننده هم حداکثر تا هفت نفرو می‌تونه به بازی دعوت کنه! طبیعیه که کتابا باید ادبی باشند وگرنه آگاهان آگاهند که خود راسل جانستون کتابای دینامیک‌ و استاتیکش‌و تا آخر نخونده پس هرگونه نوشتن از کتابای درسی در این بازی پی‌گرد قانونی دارد.

اما کتابای من:

یک مرد(اوریانا فالاچی): دو سال پیش قرار بود برم کتاب اسامی ایرانی بخرم، یه دفه کتاب یک مرد چشمم‌و گرفت و خریدمش، کتاب خوبی بود اما نمی‌دونم به وسط کتاب که همانا سیصد صفحه با فونت ریز بود رسیده بودم یا نه، که یه چیزی افتاد به جونم که دیگه خوندن بقیه‌ی کتاب غیرممکنه. دو دقیقه‌ی بعد معجزه اتفاق افتاده بود و من سیصد صفحه‌ی بقیه رو تو ده ثانیه خونده بودم و حالا داشتم صفحه‌ی آخر کتاب‌و می‌خوندم.

دوباره از همان خیابان‌ها(بیژن نجدی): اصلآ طرح جلد کتاب حال به هم زن بود اما از یه نفر کتاب‌و امانت گرفتم چند بار سعی کردم چند تا از داستانای کتاب‌و بخونم اما کار خیلی سختی بود و همیشه به شکل مفتضحانه‌ای شکست می‌خوردم، یه روز بالاخره تصمیم گرفتم هر جور شده کتاب‌و تموم کنم و داستانی که کتاب به اسمش بودو آوردم اما همون اول کار به این عبارت رسیدم:(( ملحفه‌ای را روی خیسی پاجامه شوهرش پهن کرد و رفت تا پرده اتاق را کنار بزند. پنجره را باز کند و هوای پر از بوی دوا و پنبه‌های الکل زده، بوی لگن خالی نشده استفراغ را روی سنگفرش حیاط بریزد.)) گویا قرار بود از کتاب خوندن لذت ببرم نه این که حالم به هم بخوره، بیژن نجدی رو برای همیشه فراموش کردم.

بوف کور(صادق هدایت): هیچ وقت از این کتاب خوشم نیومد، اوج هنرم این بوده که ده صفحه یکی کتاب‌و پیش ببرم و به آخرشم نرسم، شاید بهتر بود هدایت فقط داستان کوتاه می‌نوشت.

پیکر فرهاد(عباس معروفی): تازه کتاب سمفونی مردگان معروفی‌و خونده بودم و خوشم اومده بود، پیکر فرهادو بدون هیچ اطلاعی از محتواش خریدم، اما زمان خوندن کتاب فاجعه‌ی اصلی شکل گرفته بود: راوی داستان زن قلمدان کتاب بوف کور بود هیچ وقت به صفحه‌ی سوم کتاب نرسیدم.

بالون مهتا(جعفر مدرس صادقی): تازه با کتابای مدرس صادقی آشنا شده بودم، اصلآ تصورش‌و نمی‌کردم نویسنده‌ی کله‌ی اسب بتونه کار ضعیف بنویسه، اما مدرس صادقی این کارو کرده بود، کتاب‌و تا تهش خوندم اما مطمئنا می‌تونم اون‌و تو دسته‌ی کتابای ناتمامم قرار بدم چون از یه جاهایی دیگه کتاب نمی‌خوندم بلکه کتاب ورق می‌زدم.

از طرف من علیرضا مجیدی، محمود فرجامی، میثم یوسفی، سروش روحبخش، فواد و دکتر مزیدی که جدیدآ سالینجر دستش گرفته به بازی دعوتند.

پی‌نوشت:‌البته بهتره تو ایران برای منتقدین ادبی کتابی چاپ بشه به اسم‌((چه طور در مورد کتاب‌هایی که خوانده‌ایم حرف نزنیم))