ذکر حسین مزیدی رحمة الله علیه

آن پاک‌باز عرصه‌ی مجاز، آن شیر بیشه‌ی وب دو آن معرف وبلاگهای سئو، آن معضل علیرضا شیرازی آن عاشق سینه چاک فیس‌بوک بازی، آن مسهل وبلاگ‌نویسی در وردپرس آن مصرف کننده‌ی دائم شربت او آر اس، آن بی‌خیال تکنولوژی آژاکس آن عاشق اکستنشن‌های فایرفاکس، آن در ضایع کردن پرشین‌بلاگ ساعی آن اد کننده‌ی تمام زنان در شبکه‌های اجتماعی، آن صاحب ده‌ها همستر آن اولین مبلغ سایت توییتر، آن نائب بر حق دکتر علیرضا مجیدی شیخنا و طبیبنا حکیم حسین مزیدی. کار او کاری غریب بود و زندگانیش از عجایب روزگار، شوریده‌ی وبلاگستان بود و در وبلاگ‌ نوشتن کِرمی عظیم داشت. مشایخ وبلاگستان در کار او حیران بودند و سرگشته، به قدری که شیخ علیرضا مجیدی در حقّ او گفت:(( بابا این دیگه کیه؟ خدایا توبه.))

نقل است چون به دنیا شد بسی ونگ‌ونگ می‌نمود اولادش او را پیش طبیب نهادند حکیم مر آنها را گفت:(( اشک‌های این پسر مجازی است.)) و سه تا زد پس کله‌اش چون حس رقابت را از چشمهایش خوانده بود. و این چنین راه تصوف و بریدن از دنیای حقیقی و رسیدن به عالم مجاز را پیش گرفت.

چهار ساله بود که روزی در خانه‌یشان بسی می‌جنبید پدرش رو به عموی شیخ کرد و گفت:(( حسینم‌و ببین چه قد می‌جنبه من می‌دونم که آخرش یه جنبش راه میندازه.)) عمو چون این جواب را شنید گفت:(( ببینم این کی رفته دستشویی؟)) و پدر شیخ سر در جیب تفکر فرو برده بود که شیخ خودش را راحت کرده بود و دیگر نمی‌جنبید.

نقل است که درویشی روزی از او پرسید:(( عشق چیست؟)) گقت:(( این که هی تو تف کنی و مردم کیف کنند.))

پیوسته در حال وبگردی بود چنان که اول به بلاگ اسپات رفت از آن‌جا برنجید به وردپرس شد و تا آخر عمرش آن‌جا ماند. نقل است یک هفته پیش از این که رخت دنیا بربندد وردپرس از سرویس دادن دست کشید، شیخ غمباد گرفت و یک هفته باد شد تا سرانجام ترکید چون تکه‌های تنش را کنار هم نهادند این دوبیتی به وجود آمد:

مرا این مت مولنوگ خار کردو

از این دنیا بسی بیزار کردو

مرا جز وبلاگیدن نیست کاری

چرا او بنده را بیکار کردو؟